Adam Lech Sołtan herbu własnego Sołtan (ur. 24 września 1898 w Polanówce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Bohdana Wiktora (1861–1912) i Marii Franciszki z Sołtanów (1863–1926) urodzony 24 września 1898 w Polanówce, w ówczesnym powiecie nowoaleksandryjskim guberni lubelskiej. Był bratem Marii (1889–1967), Stanisława, podporucznika kawalerii Wojska Polskiego, pośmiertnie odznaczonego Orderem Virtuti Militari, Bohdana Józefa (1893–1960), Heleny (1895–1967) i Teresy (1901–1973). Ukończył Gimnazjum Męskie Komitetu Wielkiej Księżnej Tatiany w Kijowie.
W październiku 1917, po zdaniu matury, wstąpił jako ochotnik do 1 pułku ułanów. Po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego w Rosji (21 maja 1918) przyjechał do Warszawy i rozpoczął studia na Uniwersytecie. 11 listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców w stolicy, a następnie wstąpił do odtworzonego 1 pułku ułanów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 19 sierpnia 1920 w bitwie pod Żółtańcami. 28 sierpnia 1920 porucznik Tadeusz Ciecierski sporządził wniosek na odznaczenie podchorążego Adama Sołtana orderem „Virtuti Militari”.