Sabagadis był w stałym kontakcie z chrześcijańskimi władcami Etiopii. W oparciu o swoją reputację utworzył koalicję razem z zarządcami Godżamu, Lasta i Semien przeciwko Marjo z Jedżu-Oromo - inderasowi (czyli regentowi) cesarstwa etiopskiego. Marjo pokonał dedżazmacza Goszu Zeude w Godżamie, a następnie główny trzon jego armii wymaszerował do Lasta, a następnie do prowincji Semien, gdzie wojska Marjo zaatakowały Uube Hajle Marjama. Sabagadis obserwował bitwę na granicy z Lasta i nie przyszedł z pomocą Uube, który poddał się rasowi Marjo. Sojusznicy zostali pokonani pojedynczo. Po zwycięstwie, Marjo postanowił położyć kres zagrożeniu płynącemu z Tigraj. Na czele oddziałów z Uello, Jedżu, Begiemdyru, Amhary, a także (przymusowo) wojsk Uube i Goszu, Marjo przekroczył rzekę Takaze, graniczącą z prowincją Tigraj. Armie dedżazmacza Sabagadisa, oraz rasa Marjo z Jedżu spotkały się czternastego lutego 1831 roku pod Debre Abbay. Oddziały Sabagadisa dysponowały większą ilością broni palnej, ale strzelcy byli słabo wyszkoleni i nie potrafili pokonać kawalerii oromskiej. W bitwie poległ Marjo, jednak jego zwolennicy walczyli dalej, pokonując ostatecznie siły Sabagadaisa.