Kawaleria narodowa wojska litewskiego odróżniała się pod względem umundurowania jedynie detalami. Oficerowie i towarzysze nosili karmazynowe czapki, granatowe kurtki z karmowymi dodatkami, w tym z „polskimi mankietami”, białe żupany sięgające połowy łydki, u oficerów przepasane szarfą oficerską, u towarzyszy sukiennym karmazynowym pasem. Spodnie były granatowe z karmazynowym lampasem, a buty żółte. W odróżnieniu od wojska koronnego towarzysze nie nosili sznurów naramiennych i epoletów. Złote sznury i epolety posiadali tylko oficerowie. Szeregowi nosili czarne barankowe kołpaki z czerwoną flamą, czerwone spodnie bez lampasów i czarne buty. Nakrycia głowy z lewej strony miały przytwierdzone białe kokardy oraz pióra: u oficerów białe, u towarzyszy czerwone, a u pocztowych biało-czerwone.

Po 1785 W 1785 Departament Wojskowy wydał Przypis ubioru dla Brygad Kawaleryi Narodowej i pułków przedniej straży wojska obojga narodów zalecając w nim ujednolicenie umundurowania i oporządzenia w kawalerii. Zachowano jednak pewne różnice pomiędzy brygadami narodowymi a pułkami straży przedniej. Niewielkie różnice pozostawiono także pomiędzy wojskami: koronnym i litewskim.

W brygadach kawalerii narodowej czerwone wyłogi, kołnierze, mankiety i lamówki miały odtąd mieć odcień karmazynowy. Guziki i szlify w wojsku koronnym winny być srebrne, a w litewskim złote.