Cierniak rudogrzbiety (Phacellodomus dorsalis) – gatunek małego ptaka z rodziny garncarzowatych (Furnariidae), podrodziny ogończyków (Synallaxinae). Występuje endemicznie w Peru. Bliski zagrożenia wyginięciem.

Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał Osbert Salvin w 1895. Opis ukazał się na łamach „Novitates Zoologicae”. Holotyp pochodził z Malca w prowincji Cajabamba w Peru i został odłowiony na wysokości blisko 2440 m n.p.m. (8000 stóp) w kwietniu 1894. Salvin przydzielił nowemu gatunkowi nazwę Phacelodomus dorsalis. Cierniak rudogrzbiety jest gatunkiem monotypowym.

Morfologia Długość ciała wynosi 19–21 cm, masa ciała – 33–39 g. Przybliżone wymiary holotypu (oryginalne podane w calach): całkowita długość 216 mm, długość skrzydła – 71 mm, dzioba – 27 mm, ogona – 97 mm, skoku – 23 mm. Cierniak rudogrzbiety jest najdłuższym ptakiem w rodzaju Phacellodomus, także z najdłuższym dziobem. Ma niewyraźną, jasną, szarobrązową brew, która biegnie do przodu i nad kantarkiem staje się ostrzej zarysowana. Kantarek i biegnąca za okiem kreska mają kolor ciemnobrązowy, zbiegają się pod i nad okiem, tworząc ciemną „maskę” na głowie ptaka. Pokrywy uszne jasne, płowobrązowe. Pióra na wierzchu głowy mają barwę ciemną, szarobrązową, wyróżniają się jednak rdzawe stosiny tych piór.