Jerzy Kazimierz Kwieciński (ur. 2 października 1889 w Strzelnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski prawnik, major artylerii rezerwy Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Jerzy Kazimierz Kwieciński urodził się 2 października 1889 roku w Strzelnie jako syn Jana i Anieli z Łyskowskich. Był bratem Bogdana, od 1937 roku attaché wojskowego i lotniczego w Londynie Informacja na stronie bjk.muzeumlotnictwa.pl. Ukończył gimnazjum klasyczne w Inowrocławiu, a następnie studiował prawo.
W sierpniu 1914 roku został zmobilizowany do wojska niemieckiego i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie awansował najpierw na podporucznika, a potem w 1918 roku na porucznika.
Od grudnia 1918 roku organizował w Inowrocławiu Polską Organizację Wojskową. Wkrótce przyłączył się do powstania wielkopolskiego. 5 stycznia 1919 roku został komendantem Inowrocławia, a następnie dowódcą oddziału zbąszyńskiego w II Grupie Zachodniej. Od marca 1919 roku był szefem sztabu Okręgu i Frontu Zachodniego. Jako szef sztabu 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich walczył na wojnie z bolszewikami. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej.