Pułki przedniej straży – oddziały jazdy lekkiej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie. mały|Żołnierze „koronnego” 1 pułku przedniej straży

Charakterystyka W myśl obowiązujących w latach 1776–1792 regulaminów, pułki przedniej straży miały wykonywać zadania pomocnicze w stosunku do brygad kawalerii narodowej. Stacjonując na „kresach”, miały pełnić służbę kurierską, a w czasie wojny prowadzić działania rozpoznawcze.

Początkowo pułki straży przedniej formowane były według różnych etatów. Miało to związek z wcześniejszymi uwarunkowaniami organizacyjnymi. W 1785 został ogłoszony nowy etat wojska koronnego. Odtąd pułki straży przedniej miały liczyć liczyć po 391 głów i pobierać na utrzymanie 217789 zł rocznie. Sztab każdego z nich składał się z szefa, pułkownika, majora, kwatermistrza, adiutanta, audytora, felczera sztabowego, trzech felczerów, profosa, siodlarza, kowala, rusznikarza i woźnicy wozu sztabowego. W szwadronie powinno znajdować się natomiast trzech oficerów (rotmistrz, porucznik i chorąży), 20 towarzyszy, w tym jeden namiestnik, dwóch podoficerów (wachmistrz i kapral), 1 trębacz, 20 szeregowych i woźnica z wozem prowiantowym.