Poza tym także jeden namiestnik, 20 towarzyszy, dwóch kaprali, 20 szeregowych i jeden trębacz. Dodatkowo na dwie chorągwie przewidziano po jednym felczerze i kowalu. W każdym pułku miał znajdować się jeden wóz sztabowy i 6 wozów chorągwianych. Na utrzymanie pułku lekkiej jazdy przewidziano 211 254 zł. Ze względu na wybuch insurekcji kościuszkowskiej, etat ten nie wszedł jednak w życie.
Uzbrojenie System uzbrojenia pułków przedniej straży stanowił kontynuację uzbrojenia chorągwi lekkokonnych z poprzedniej epoki. Zgodnie z instrukcją z 1785, oficer lub namiestnik dysponował szablą i parą pistoletów, towarzysz – proporcem o długości 2,58 z granatowo-pąsowym proporczykiem o długości 82 cm, oraz szablą i pistoletami, a szeregowy – karabinkiem, pałaszem i parą pistoletów.
Podczas walki konnej podstawowe uzbrojenie kawalerzysty stanowiła szabla lub pałasz. Zgodnie z Przepisami ubioru dla Brygad Kawaleryi Narodowej i pułków przedniej straży wojska obojga narodów w pułkach straży przedniej powinny mieć one żelazną oprawę rękojeści. Pod koniec XVIII w. pojawił się nowy typ szabli z rękojeścią wzorowaną na broni huzarskiej. Szabla ta różniła się od poprzednich przede wszystkim brakiem dodatkowych elementów osłony dłoni w postaci tarczek, obłęków czy bocznych kabłąków.