Legenda (łac. coś do czytania; to, co należy przeczytać; od legere – czytać) – wszelki napis na monecie, medalu lub pieczęci; w numizmatyce często synonim inskrypcji.
Pod tym określeniem należy rozumieć całość występujących na numizmacie znaków pisarskich: słowa, skróty, monogramy czy pojedyncze litery. Ze względu na ich umiejscowienie rozróżnia się legendy w otoku (najczęstsze), w polu i na obrzeżu (rancie).
Cechy Legenda dookolna, czyli biegnąca w otoku, często oddzielona od skraju linią ciągłą lub rzędem punktów (tzw. perełkowaniem), może być zwrócona na zewnątrz lub do wewnątrz (np. na praskich groszach stosowano legendę podzielną, tj. częściowo wewnętrzną i zewnętrzną) i przebiegać może prawostronnie lub odwrotnie. Nierzadko obiega ona legendę centralną, zajmującą pole monety, która w wyjątkowych przypadkach (np. na monetach wschodnich) może wypełniać je całkowicie. Inskrypcja w polu monety na ogół bywa pozioma (jedno- lub kilkuwersowa), czasem łukowata, lecz niekiedy krzyżowa (np. na kopiejkach Katarzyny I).