Jan Wacławski (ur. 15 sierpnia 1911 w Sieniawie, zm. 3 grudnia 1990) – polski działacz komunistyczny.

thumb|240px|Grobowiec Jadwigi i Jana Wacławskich

Życiorys Urodził się 15 sierpnia 1911 w Sieniawie. Uzyskał wykształcenie wyższe. Po wybuchu II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej w rodzinnej wsi Sieniawie wspierał uchodźców zmierzających w kierunku granicy z Węgrami. Wraz z bratem Władysławem zaangażował się w działanie lewicowej organizacji (według innej wersji w 1940 został członkiem ZWZ). W kwietniu 1940 został aresztowany i wywieziony na roboty przymusowe w III Rzeszy. Tam doznał obrażeń zdrowotnych, wskutek czego pod koniec 1941 został zwolniony. Na początku 1942 z ramienia Komunistycznej Partii Polski został szefem spraw propagandowo-oświatowych w rejonie Sieniawy i Rymanowa. Później, po przekształceniu, działał pod egidą Polskiej Partii Robotniczej. Działał w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W konspiracji działał pod pseudonimem „Jacek”.