Władysław Solarz (ur. 25 maja 1919 w Kuźminie, zm. 6 listopada 2006 w Trepczy) – żołnierz ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 25 maja 1919. Pochodził z Kuźminy. Uzyskał wykształcenie podstawowe. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był woźnicą w trakcie ewakuacji na wschód żołnierzy polskich. Powrócił do rodzinnej wsi, będącej od agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 pod okupacją sowiecką. Wiosną 1941 został powołany do Armii Czerwonej i przydzielony w Charkowie do 446 pułku piechoty. Przez pół roku służył jako strzelec taczanki w Czugujewie. Następnie został skierowany na manewry wojskowe i w Czernihowie zastał go atak Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941.
Brał udział w bitwie stalingradzkiej. Ranny przebywał na leczeniu w szpitalu w Saratowie, gdzie dowiedział się o formowaniu polskiej armii w ZSRR. W 1943 został przyjęty do formowanej 1 Warszawskie Dywizji Piechoty w Sielcach ludowego Wojska Polskiego. W dywizji służył jako zwiadowca w 1 batalionie saperów, później w 8 batalionie saperów. Brał udział w walkach frontu wschodniego: bitwie pod Lenino, później odbył szlak bojowy przez Żytomierz, rzekę Bug, Chełm, Lublin, Wisłę, Bydgoszcz, uczestniczył w walkach o przełamanie Wału Pomorskiego, a wojnę zakończył pod Berlinem.