Niebawem dochodzi do konfrontacji między przybyszami, a obecnymi władcami Ziemi. Tajna Rada próbuję zwerbować Peta i Annę poprzez hipnozę, ale przybysze opierają się temu, używając klonów. Jednostki i całe grupy ludzi stają się marionetkami w rękach ludzi dążących do celu, jakim jest władza absolutna.
Odbiór i analiza Andrzej Niewiadowski i Antoni Smuszkiewicz ocenili, że książka jest polskim przykładem gatunku opery kosmicznej (space opera) i zawiera „aluzyjne przesłanie społeczne”, poruszając tematy takie jak „walka o władzę, zachowanie godności, prawo decydowania o swym losie.” Zwrócili też uwagę na motywy klonowania i telepatii.
Pozytywnie o książce pisał Maciej Parowski, który zrecenzował ją dla „Przeglądu Technicznego” w 1985 (recenzję przedrukował w 1990 w swojej książce Czas Fantastyki). Pisał o niej pozytywnie („barwne, odkrywcze, kuszące”), porównując ją do filmów Szulkina. Pochwalił „poprowadzenie wielu scen na poziomie telepatycznego kontaktu i walki” i „demaskację cynizmu świata polityki, ostrzeżenie przed jego alienacją i degeneracją”, zaś za częściowy mankament uznał „brak szerszego tła” – koncentrację akcji powieści na rozgrywkach politycznych elit. Skrytykował ją też za „mankamenty warsztatowe [i] pospieszny i żurnalistyczny styl”.