W Polsce za centrum tego ruchu obrano Kraków. W Krakowie istniał utworzony jeszcze przed wojną ośrodek nauki o Słowiańszczyźnie skupiony w Instytucie Słowiańskim Uniwersytetu Jagielloń­skiego. Główną rolę wykreowania ruchu słowianofilskiego odegrali rektorzy i profesorowie krakowskich uczelni z Uniwersytetu Jagiellońskiego – prof. Tadeusz Lehr-Spławiński i Tadeusz Stanisław Grabowski oraz rektor Akademii Górniczej – prof. Walery GoetelWrocławski Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju..

We wrześniu 1946 zależność narodowych Komitetów Słowiańskich została wzmocniona ideologicznym nadzorem powołanego w Moskwie Instytutu Słowianoznawstwa Akademii Nauk ZSRR. Na czele Instytutu Słowianoznawstwa AN ZSRR stanęli ludzie bezpośrednio związani z Komitetem Wszechsłowiańskim, m.in. prof. Griekow i prof. Dierżawin (członek zał. K.W.), oni też poprzez Instytut kształtowali odtąd ideologię ruchu nowosłowiańskiego, nakreślając jego główne cele programowe. Właściwe zadaniom instytucje polskie, jak Instytut Badań Literackich PAN, Instytut Słowianoznawstwa PAN, czy IHKM PAN, nawiązywały ścisłą współpracę naukową na podstawie umów z delegaturami Instytutu Słowianoznawstwa AN ZSRR (następnie Instytutu Słowianoznawstwa i Bałkanistyki AN ZSRR)Kwartalnik historii kultury materialnej, Tom 3, 1955 str. 497.