Można też łatwo rozróżnić je próbą zapałkową; powierzchnia pniarka różowego w płomieniu zapałki topi się, podczas gdy wymienionych powyżej tylko zwęgla się.
Występowanie i siedlisko Występuje głównie na półkuli północnej: w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Stwierdzono występowanie także na Grenadzie u wybrzeży Ameryki Południowej oraz w Australii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2020 r. podano 70 jego stanowisk. Jest dużo rzadszy od pniarka obrzeżonego, częsty jest jedynie w Puszczy Białowieskiej. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal działać będą czynniki zagrożenia. W latach 80. XX w. na skutek gospodarki leśnej usuwającej martwe drewno z lasów gospodarczych w Polsce zachowało się jedynie kilka stanowisk w parkach narodowych. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Belgii, Niemczech, Holandii, Czechach, Litwie, Norwegii, Szwecji, Finlandii. W Polsce w latach 1995–2004 objęty był ochroną częściową, w latach 2004–2014 ochroną ścisłą, a od roku 2014 znów ochroną częściową.