W lipcu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko oficera 1. kompanii podchorążych. W 1930 przeniesiony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim. Na majora awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko dowództwa I batalionu.
11 września 1939 obsadził Małachowice, które były celem hitlerowskiego ataku artyleryjskiego. Niestety zmuszony był wycofać się wraz ze swym oddziałem do Małachowic. Po tej akcji stracił dowództwo i został przeniesiony do dyspozycji sztabu 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. 17 września zebrał żołnierzy II i III bataliony 68 pp na przeprawie przez Bzurę. 19 września na północ od Palmir przejął dowództwo nad trzema niepełnymi batalionami żołnierzy. Wspierał bojowe działania Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. 20 września jego jednostka została rozproszona. Działał w odosobnieniu dysponując pięcioma kompaniami. Podjął próbę przedarcia się do Warszawy. Jego wojsko zostało jednak otoczone i 23 września dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu XI B Brunszwik, a następnie w Oflagu II C Woldenberg.