Teoria symbolicznej konwergencji (SCT) – ogólna teoria komunikacji, która wyjaśnia zjawisko pojawiania się spójności danej grupy, składającej się ze wspólnych emocji, motywów i znaczeń. Teoria symbolicznej konwergencji formułuje opis dynamicznych tendencji związanych z systemem społecznych interakcji, które sprawiają, że praktyki i formy komunikacji ewoluują. Ta teoria pozwala teoretykom i praktykom przewidzieć, co się stanie i wyjaśnić, co się już stało. Jedyną rzeczą, której teoria symbolicznej konwergencji nie pozwala przewidzieć i kontrolować, jest komunikacja międzyludzka.
Dramatyzowanie lub opowiadanie fantastycznych historii to znaczące typy komunikacji związane z SCT, wspierają one wyżej wspomnianą spójność grupy. SCT wyjaśnia, że znaczenia, emocje, wartości i motywy zachowania są odbierane przez ludzi w odpowiednim kontekście opartym na ich wspólnych doświadczeniach. To rozwija ludzką tendencję do rozumienia zdarzeń w powiązaniu z ludźmi, którzy w tych wydarzeniach uczestniczą, którzy mają pewne cechy osobowości i motywacje oraz wizję tego, jak te wydarzenia powinny się rozwijać. SCT została pierwszy raz zaproponowana przez Ernesta Bormanna w Quarterly Journal of Speech w 1972 r.