Przez niespełna 10 lat pracowała w Kasie Zaliczkowej w Sanoku jako buchalterka i korespondentka. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1931 została uznana przynależnym do gminy Sanok. W 1936 jej mężem został Andrzej Bieńkowski, pełniący stanowisko podprokuratora, wraz z którym zamieszkiwała następnie w Mławie i w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej mąż został aresztowany przez Niemców 24 listopada 1939 pod zarzutem działania na szkodę III Rzeszy, był przetrzymywany w Wiśniczu, a w 1940 został stracony. Maria Bieńkowska wraz z nowo narodzonym synem Pawłem powróciła do Sanoka. Pracowała w Fabryce Wyrobów Papierniczych i Państwowym Nadleśnictwie w Olchowcach. Po zakończeniu wojny w 1947 została zatrudniona w dziale finansów Fabryki Wagonów „Sanowag” w Sanoku. W zakładzie obejmowała funkcje w księgowości głównej, w tym została kierowniczką sekcji. Zaangażowała się w działalność kulturalną w ramach Zakładowego Domu Kultury w Sanoku w zakresie muzyki, tańca, teatru. Prowadziła zakładowy zespół pieśni i tańca „Autosan”, w którym odpowiadała za choreografię i do działalności którego wykorzystywała gromadzone od 1949 do 1955 wraz z Edwardem Dańczyszynem od mieszkańców podsanockich wsi pieśni ludowe i obrzędy weselne. Uzyskane zbiory stały się podstawą do stworzenia widowiska pt. Wesele sanockie.