Isaak Markus Jost (ur. 22 lutego 1793 w Bernburgu, zm. 20 listopada 1860 we Frankfurcie nad Menem) – pedagog, historyk żydowski.
Życiorys Jost urodził się w okolicy, która bardzo przypominała średniowieczne getto i dorastał w okresie gruntownych przemian wśród niemieckiej społeczności żydowskiej. Był jednym z jedenastu członków ubogiej rodziny, z której większość zmarła jeszcze w jego dzieciństwie. Mając dziesięć lat, po śmierci ojca, został przyjęty do Szkoły Samsona w Wolfenbüttel, gdzie studiował Talmud. W 1809 roku Jost opuścił tę szkołę i kontynuował edukację w gimnazjum w Brunszwiku. Ucząc się tam, przez cztery lata dorabiał jako prywatny nauczyciel. W 1813 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie w Getyndze, gdzie dostał się z pomocą Israela Jacobsona. Po roku przeniósł się na studia do Berlina. Studia ukończył w roku 1816, po czym podjął się pracy jako nauczyciel. Jacobson zaproponował Jostowi, aby został kaznodzieją. Ten jednak odrzucił propozycję, ponieważ uważał, że zadaniem nowoczesnego Judaizmu jest reforma edukacji. Jego pierwszym miejscem pracy była szkoła, w której wspólnie uczyły się dzieci żydowskie i chrześcijańskie. W 1835 roku został powołany do pracy jako nauczyciel w szkole „Philanthropin” we Frankfurcie nad Menem.