Bitwa Tóth miał nadzieję, że z małym oddziałem dostanie się do zamku. Swoich żołnierzy nie poinformował jednoznacznie o celu wyprawy i zamiarach, ponieważ gorzej wyszkolonym hajdukom „odwaga mogłaby pójść w pięty”, gdyby dowiedzieli się, że mają przerwać blokadę głównych sił tureckich.
Oddział Tótha rozłożył się obozem pod Aradem, a on sam z 500 konnymi wyruszył w stronę Temeszwaru i kiedy przeprawili się przez Maruszę, Tóth zdradził im cel. Hajducy przestraszyli się i zaczęli szemrać i im byli bliżej Turków, tym bardziej ulegała rozluźnieniu dyscyplina. Wielu już wtedy chciało uciekać. Tóth błagał ich, by zostali na miejscu, później zaczął grozić, a nawet biciem próbował przekonać tchórzliwych hajduków.
Wkrótce po dotarciu pod Szentandrás znowu próbowali się rozdzielić. Wtedy znajdujące się w pobliżu tureckie posterunki zaalarmowały natychmiast jeden ze swoich oddziałów kawalerii. O wiele większy oddział wroga natychmiast zaatakował ich z zaskoczenia. Hajducy całą drogę szli pieszo, trzymając konie za uzdy i wielu nie miało czasu, by wskoczyć na siodła, tak więc rozpędzeni tureccy kawalerzyści momentalnie wycięli ich w pień.