Równocześnie preambuła głosi, że celem jest umniejszenie nieszczęść wojny a wypadki nieprzewidziane w Regulaminie nie mogą być pozostawione dowolnej ocenie ze strony dowodzących wojskami i że w wypadkach takich ludność i strony wojujące pozostają pod opieką i władzą zasad prawa narodów, wypływających ze zwyczajów, ustanowionych między cywilizowanymi narodami, oraz z zasad humanitaryzmu i wymagań społecznego sumienia (klauzula Martensa).
Dowolne interpretacje i jawne naruszanie przez państwa centralne w czasie I Wojny Światowej uregulowanych zasad wojny doprowadziły do uściślenia pojęć. Konwencja genewska z 1929 o jeńcach uzupełniła rozdział II Regulaminu Haskiego dodając m.in. gdyby jedna ze stron wojujących nie należała do Konwencji, jej postanowienia będą pomimo to obowiązujące dla stron wojujących, które do niej należą. Jeszcze cięższe zbrodnie wynikłe z lekceważenia Konwencji haskich i genewskich przez państwa Osi w czasie II Wojny Światowej zmusiły społeczność międzynarodową do uchwalenia Zasad Norymberskich i kolejnych uzupełnień reguł wojny w postaci