240px|right|thumb|Widok na Chwaliszewo w 1856 (stare koryto po lewej, zarys nowego w środku) thumb|240px|Stare koryto i Most Chwaliszewski około 1910 thumb|240px|Pozostałości nabrzeży na Chwaliszewie thumb|240px|Relikty przyczółka Mostu Chwaliszewskiego (koryto po lewej) Stare koryto Warty (hist. Zgniła Warta) – suchy odcinek starego koryta Warty, zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy Mostem św. Rocha a terenami portu rzecznego. Rejon portu jest jedynym fragmentem, który nadal posiada wypełnienie wodą.
Historia Przed regulacją Warta posiadała w Poznaniu wiele odnóg, tworząc liczne wyspy i wysepki. Do takich wysp należała np. Grobla czy Chwaliszewo. W 1656 Szwedzi skierowali główny nurt rzeki do ramienia, które opływało Groblę od wschodu. Koryto zachodnie z czasem znacznie się zamuliło, wypłyciło oraz zwęziło i zaczęto je nazywać Zgniłą Wartą, także dlatego, że spuszczano doń miejskie ścieki. Do czyszczenia tego odcinka zatrudniano dorywczo więźniów i bezrobotnych. W latach 1896–1902 powstał port rzeczny, którego zabudowania i nabrzeża ciągnęły się aż do nieistniejącego obecnie Mostu Chwaliszewskiego. Znaczenie portu zmalało w dwudziestoleciu międzywojennym. Wypływały stąd jednak statki wycieczkowe białej floty.