wyróżnił się w ciężkich bojach odwrotowych pod Pysznem. 9 czerwca 1920 r. w Hnieździłowie gen. Jan Rządkowski uroczyście awansował żołnierzy pułku. Bronisław Stankiewicz został wtedy awansowany na stopień sierżanta sztabowego. W dniach 14-15 sierpnia 1920 r. wziął udział w Bitwie Warszawskiej, w walkach o Radzymin. Za udział w tych walkach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. 14 sierpnia 1920 r. "W czasie uderzenia II batalionu rzucił się do szturmu z plutonem 7 kompanii z okrzykiem „Jeszcze Polska nie zginęła”. W następnych godzinach ciężkiej walki w Radzyminie nie dopuścił do rozproszenia ludzi, lecz skupił przy sobie żołnierzy. Walcząc z bliska bagnetem i kolbą, ułatwił wycofanie się reszty kompanii".
Po zakończeniu walk z bolszewikami wraz ze swoim pułkiem, wchodzącym w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej uczestniczył w odbijaniu Wilna z rąk litewskich, co nazwane zostało w historiografii tzw. buntem Żeligowskiego. Do końca istnienia zależnego od Polski organizmu państwowego, nazwanego Litwą Środkową, Stankiewicz służył w Pułku Strzelców Wileńskich, który stał się częścią sił zbrojnych tego „państwa”.