Niedługo po założeniu Towarzystwo utworzyło własną szkółkę drzew i krzewów przy ul. Głogowskiej, co stało się przy wydatnej pomocy Towarzystwa do Podniesienia Ogrodnictwa w Państwie Pruskim z Berlina i Królewskiej Krajowej Szkółki Drzew z Poczdamu. Ze szkółki poznańskiej wkrótce zaczęto pobierać okazy do nasadzeń ulicznych, m.in. na Alejach Marcinkowskiego, Garbarach, ulicach: Ogrodowej, Podgórnej, placu Wolności, placu Wielkopolskim, placu Ratajskiego (1886), placu Bernardyńskim i przed niektórymi kościołami. W 1840 założono pierwszy duży zieleniec miejski na Zielonych Ogródkach. W latach 1880–1881 dokonano pierwszych zadrzewień na terenach dziedzińców miejskich szkół. W 1870, po zasypaniu koryta Bogdanki, założono skwer w rejonie dawnego placu Stawnego.
Działania Towarzystwa nie zawsze były zbieżne z poczynaniami miasta i od czasu do czasu dochodziło do różnego rodzaju konfliktów. Do zbliżenia stanowisk doszło od 1891, kiedy to nadburmistrzem mianowano Richarda Wittinga. Towarzystwo było już wówczas mocno zadłużone i straciło dynamikę działania. W tym okresie miasto przejęło prawie cały ciężar pielęgnacji zieleni, a Towarzystwo ograniczyło się do utrzymywania szkółki.