Skocznik długouchy (Euchoreutes naso) – gatunek ssaka z podrodziny skoczników (Euchoreutinae) w obrębie rodziny skoczkowatych (Dipodidae), jedyny współczesny przedstawiciel swej podrodziny. Długość głowy i tułowia wynosi 90–105 mm, długość ogona 145–180 mm. Ma długie uszy. Głowa i grzbiet ochrowoszare, brzuch i boki ciała są białe. Długi ogon wieńczy czarno-biały koniec. Kość prącia jest długa i zgięta. Wiedzie nocny tryb życia na pustyniach piaszczystych i piaszczysto-żwirowych środkowej Azji. Owadożerca. Nie zagraża mu wyginięcie.
Genetyka Skocznik długouchy ma 48 chromosomów. Jest to liczba typowa dla większości skoczkowatych. Liczba fundamentalna wynosi 92.
Budowa Długość głowy i tułowia wynosi 90–105 mm, u samców 95–107 mm, a u samic nieco mniej, długość ogona 145–180 mm, u samców 147–180 mm, u samic nieco mniej, długość ucha 39–49 mm, u samców 39–45 mm, długość tylnej stopy 39–46 mm, u samców 44–46 mm. Masa ciała wynosi 23–45 g, przy czym samce ważą 23,7–37,8 g, a samice, zwykle od nich lżejsze, 27,4–33 g. Odległość kłykciowo-podstawna czaszki wynosi od 25 do 28 mm. Szerokość żwaczowa zawiera się między 14,2 a 17,5 mm. Rząd zębów szczękowych mierzy od 4,2 do 5,5 mm. Nie występuje istotny dymorfizm płciowy, ale samice bywają nieco mniejsze i lżejsze.