Przemęczeni i zdemoralizowani dotychczasowymi walkami żołnierze nie byli zdolni do jakiegokolwiek wysiłku bojowego. Gen. bryg. Gustaw Paszkiewicz, za zgodą dowódcy Grupy Operacyjnej gen. Skwarczyńskiego, rozwiązał dywizję. Szwadron KD, nie mając łączności z dowództwem dywizji, skierował się na północ do Puszczy Kozienickiej. 9 września wieczorem osiągnął Wisłę pod Rogowem. Tu nastąpiło spotkanie ze szwadronem KD 36 Dywizji Piechoty (szwadron kawalerii KOP „Czortków”). Oba szwadrony połączyły się, a dowództwo objął rtm. Bronisław Riczka. Połączenie zakończyło szlak bojowy szwadronu KD 12 DP. Szwadron nie brał udziału w walkach toczonych przez dywizję.
Żołnierze szwadronu Dowódcy szwadronu: mjr Konstanty Abłamowicz z 7 puł (od 7 września 1925) rtm. Tadeusz Głębocki (był w 1928) rtm. Konstanty Kułagowski (października 1933 – grudnia 1934 → dowódca szwadronu zapasowego 8 puł) rtm. Franciszek Cymerman (był w 1937)? rtm. Antoni Starnawski (22 kwietnia 1937 –) rtm. Jan Billewicz z 5 puł (1939)
Obsada personalna w marcu 1939 Ostatnia „pokojowa” obsada oficerska szwadronu dowódca szwadronu – rtm. Billewicz Jan oficer szwadronu – por. Najgrodzki Witold Marian oficer szwadronu – chor. Gnat Andrzej