Jest kosmkowato orzęsiony, a w dolnej części pokryty przylegającymi włókienkami. Miąższ Białawy, powyżej blaszek występuje w nim hialinowa pręga. Ma kwaskowaty smak. Cechy mikroskopowe Zarodniki o rozmiarach 7,7–9,4 × 5,1–5,5 μm. Wysmukłe, butelkowate cheilocystydy i pleurocystydy mają ściany o grubości do 1,7 μm, a niektóre z nich główkę kryształków na szczycie. Kaulocystydy mają rozmiar 35–85 × 13–18 μm, są podobne w kształcie do cheilo- i pleurocystyd, ale mają cieńszą ścianę. Gatunki podobne Jest kilka podobnych gatunków strzępiaków: strzępiak torfowiskowy (Inocybe proximella), strzępiak poszarpany (Inocybe lacera), strzępiak wełnisty (Inocybe lanuginosa). Różnią się niewiele barwą oraz szczegółami w budowie łusek i włókienek pokrywających kapelusz i trzon.
Występowanie Notowany jest w Ameryce Północnej, Europie, Japonii, na wyspach Kanaryjskich i w południowej Australii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski opisano wiele jego stanowisk.
Rośnie na ziemi w lasach liściastych i iglastych, wzdłuż dróg polnych, rzadziej w parkach, na śmietniskach. Obserwowano występowanie pod olszami, bukami, świerkami, sosnami, topolami, dębami, wierzbami i lipami. Preferuje gleby wapienne.
Znaczenie Grzyb mykoryzowy. Jak wszystkie niemal strzępiaki jest trujący
Przypisy
Kategoria:Grzyby trujące Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski