Wówczas, ukazem carskim została wezwana do teatrów petersburskich, gdzie również tańczyła m.in. rolę Giselle, zachwycając techniką, wdziękiem, gracją i lekkością póz, a także wielkim dramatyzmem i talentem mimicznym. Dzięki temu zaćmiła ówczesną primabalerinę Jelenę Andriejanową, a nawet była stawiana na równi z odwiedzającymi Rosję, czołowymi gwiazdami baletowymi Europy, takimi jak: Maria Taglioni, Fanny Elssler, Carlotta Grisi i inne. W latach 1855–1867 tańczyła więc na scenach petersburskich i moskiewskich, ale też odnosiła gościnne sukcesy w Paryżu, Berlinie, Neapolu, Budapeszcie i innych miastach Europy. Wielokrotnie też tańczyła gościnnie w Warszawie, gdzie była uwielbiana przez krytykę i publiczność.
W 1865 roku popadła na jakiś czas w niełaskę petersburskiego dworu cesarskiego, obwiniana za romans z synem cara Aleksandra II, następcą tronu Mikołajem Aleksandrowiczem Romanowem, jaki miał się przyczynić do przedwczesnej śmierci cesarzewicza podczas jego pobytu na kuracji w Nicei.