22–23.
Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu trzech turniejów w czerwcu i lipcu – w Moskwie, Lyonie i Exeter – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaCompetition Manual, s. 35: MiejscePunkty 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121 W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawieCompetition Manual, s. 36: lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; większej liczby zdobytych przyłożeń; pozycji w ostatnim turnieju.
Reprezentacje w każdym z turniejów zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – czołowa ósemka awansowała do półfinałów, a pozostałe walczyły o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierciCompetition Manual, s. 36–38.