Hipoteza mgławicy słonecznej – najpowszechniej przyjmowany model w dziedzinie kosmogonii, mający wyjaśnić powstanie i ewolucję Układu Słonecznego (a także innych układów planetarnych). Sugeruje ona, że Układ Słoneczny powstał z gazu i pyłu krążących wokół Słońca, które uległy akrecji (stopniowemu przyłączaniu materii), tworząc planety. Teorię tę rozwinął Immanuel Kant i opublikował w dziele (1755), a w 1796 roku podobny model niezależnie przedstawił Pierre Laplace. Początkowo odnoszono ją do Układu Słonecznego, obecnie jednak sądzi się, że proces powstawania układów planetarnych zachodzi w całym Wszechświecie.
Dominującą dziś, współczesną odmianą teorii mgławicowej jest model dysku mgławicy przedsłonecznej (SNDM, ) albo model mgławicy przedsłonecznej. Dostarczył on wyjaśnień dla rozmaitych własności Układu Słonecznego, w tym niemal kołowych i współpłaszczyznowych orbit planet oraz ich ruchu w tym samym kierunku, w którym obraca się Słońce. Według tego modelu gwiazdy powstają w zapadających się obłokach molekularnych, a wokół niemal każdej młodej gwiazdy tworzy się gazowy dysk protoplanetarny, który w pewnych okolicznościach może dać początek planetom.