Proces powstawania gwiazd w naturalny sposób prowadzi do pojawienia się dysków akrecyjnych wokół młodych obiektów gwiazdowych. W bardzo młodych populacjach, w wieku około 1 miliona lat, dyski obserwuje się u ponad 80% gwiazd. Wniosek ten wspierają odkrycia gazowych i pyłowych dysków wokół protogwiazd oraz gwiazd typu T Tauri, a także rozważania teoretyczne. Widma krzemianowe tych dysków wskazują na przetwarzanie i szybki wzrost ziaren pyłu do rozmiarów mikrometrowych, z około 0,1 do 1 μm.
Proces akrecji, w którym planetozymale o rozmiarach 1 km rosną do ciał o rozmiarach 1000 km, jest już dobrze poznany. Proces ten rozwija się w każdym dysku, w którym gęstość liczbowa planetozymali jest dostatecznie wysoka, i przebiega w sposób lawinowy. Później wzrost spowalnia i przechodzi w akrecję oligarchiczną. Efektem końcowym jest powstanie zarodków planetarnych o różnych rozmiarach, zależnych od odległości od gwiazdy. Rozmaite symulacje wykazały, że łączenie się zarodków w wewnętrznej części dysku protoplanetarnego prowadzi do powstania kilku ciał o rozmiarach Ziemi.