W wyniku zajęcia w roku 1939 przez III Rzeszę ziem polskich, w granicach terytorium niemieckiego znalazło się dodatkowo około 2 mln Żydów. Niemcy rozpoczęli przymusowe wysiedlanie Żydów z terenu Niemiec i innych obszarów wcielonych do Rzeszy. Ludność żydowska była masowo przenoszona do utworzonego na ziemiach polskich Generalnego Gubernatorstwa, w którym były największe skupiska ludności żydowskiej w Europie. Wśród koncepcji było rozważane utworzenie rezerwatu żydowskiego, a nawet państwa. Ówczesna prasa podporządkowana nazistom powszechnie informowała o mającym powstać terytorium dla Żydów europejskich, co może tłumaczyć uległość okazywaną przez masy wobec akcji deportacyjnych i wywożenia w nieznane.
Proces planowej, masowej eksterminacji rozpoczął się dopiero pod koniec roku 1941, po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941, gdy Adolf Hitler uwierzył w swoją wszechwładzę. W wyniku sukcesów militarnych na terenach kontrolowanych przez Niemcy znalazły się kolejne miliony Żydów ze wschodniej Polski, Białorusi, Ukrainy, Litwy, Łotwy, Besarabii i Bukowiny. Wówczas nastąpił zwrot polityki niemieckiej i rozpoczął się Holocaust.
Zobacz też Operacja Nisko Projekt osiedlenia Żydów europejskich na Madagaskarze Wysiedlenia Polaków podczas II wojny światowej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Żydów w okupowanej Polsce Kategoria:Generalne Gubernatorstwo Kategoria:Lubelszczyzna