Trochy, Zielona Góra 2014. Drugie życie dawnych kabaretów na scenach Drugiej Emigracji (1939-1989), w: Mitologizacja kultury w polskiej i iberyjskiej twórczości artystycznej, pod red. W. Charchalisa i B. Trochy, Zielona Góra 2015. Oswajanie niby-szczęścia. Trzy spotkania z Zuzanną Ginczanką, w: Zuzanna Ginczanka. Tylko szczęście jest prawdziwym życiem, pod red. A. Araszkiewicz i J. Pogorzelskiej, Warszawa 2015. „Na wolności. Dziennik dla Adama”, czyli historia według Agnieszki Osieckiej, w: Historia w wersji popularnej, pod red. I. Kiec i I. Kowalczyk, Gdańsk 2015. Poznańscy poloniści i polonistyka w krzywym zwierciadle noworocznej szopki AD 1934, wstęp do: Szopka polonistyczna [14 stycznia 1934 r.], rkp., oprac. I. Kiec, „Studia z Kultury Popularnej” 2015, nr 1: Prolegomena do dziejów kultury popularnej w Poznaniu. Zuzanna Ginczanka, „Nowaja Polsza” 2016, nr 4. „Dwanaście godzin z życia kobiety”. Wokół piosenkowego mitu kobiety z sąsiedztwa, w: Nowe słowa w piosence. Źródła. Rozlewiska, pod red. M. Budzyńskiej-Łazarewicz, K. Gajdy, Poznań 2017. Tęsknię więc jestem. O zachowywaniu pamięci na przykładzie „Miasteczka Bełz” , „Sztuka i Dokumentacja” 2018, nr 18. Oskarżona. Zuzanna Ginczanka o poetach i poetkach, w: Ginczanka. Na stulecie Poetki, pod red. K Kuczyńskiej-Koschany, K.