Lew Nikołajewicz Smirnow (, ur. 21 czerwca 1911 w Petersburgu, zm. 23 marca 1986 w Moskwie) – radziecki prawnik, przewodniczący Sądu Najwyższego ZSRR (1972–1984), Bohater Pracy Socjalistycznej (1981).
Życiorys 1929-1936 studiował na Wydziale Prawa Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego i Instytucie Prawnym im. N. Krylenko, od 1934 pracował w prokuraturze, był starszym śledczym leningradzkiej prokuratury obwodowej, starszym śledczym prokuratury obwodowej w Murmańsku, starszym śledczym Piotrogrodzkiego Rejonu Leningradu i starszym śledczym-metodystą Leningradzkiej Prokuratury Miejskiej. W 1939 wstąpił na aspiranturę, jednak 23 czerwca 1941 został powołany do Armii Czerwonej, po czym pracował w prokuraturach armii i Frontu Leningradzkiego, od września 1942 pracował w centralnej Prokuraturze ZSRR, gdzie był śledczym do ważnych spraw i prokuratorem działu śledczego. Później prokurator do specjalnych poruczeń przy Prokuraturze Generalnym ZSRR, zajmował się dochodzeniami w sprawach zbrodni popełnianych przez hitlerowskich najeźdźców na terenach okupowanych, od 1945 należał do partii komunistycznej.