Jan Reisner był jednym z artystów nurtu klasycyzującego. Jego malarstwo cechuje silne nastawienie na budowanie harmonii, doskonałej linii, czytelnego konturu, jasnej, spokojnej kompozycji. Kolorystyka jest tutaj umiarkowana, brak gwałtownych, oddziałujących na emocje środków wyrazu. Ważną rolę pełnią inspiracje sztuką antyczną – tak w sferze formalnej, jak i tematycznej.
Obrazy Reisnera są silnie zdyscyplinowane, wyważone, bardziej „akademickie” niż dzieła Siemiginowskiego. Widać w nich silne wpływy francuskie. Jak określił to Mariusz Karpowicz – „jest to po prostu włosko-francuski akademizm w polskim, sarmackim wydaniu”.
Wybrane dzieła thumb|upright=0.7|left|Portret prymasa Michała Stefana Radziejowskiego, prawdopodobnie pastel autorstwa Reisnera thumb|Jan Reisner, Opłakiwanie pod krzyżem Wiele dzieł Reisnera zaginęło lub uległo zniszczeniu. Spośród tych, które się zachowały, można wyróżnić: rysunki nagrodzone przez Akademię św. Łukasza, rysunki pomiarowe ze szkicem sytuacyjnym węgrowskiej fary, portret pastelowy prymasa Michała Stefana Radziejowskiego (1695-1700), a także Opłakiwanie pod krzyżem i Jutrzenkę. Pewnym, sygnowanym dziełem artysty jest również obraz Kazanie św. Jana Chrzciciela z 1689 roku, umieszczony w jednym z ołtarzy bocznych kościoła kamedułów na Bielanach w Krakowie.