Gedeon prawdopodobnie nie miał męskich potomków, w XIX wieku własność majątku przeszła na potomków jego brata, Rafała Jeleńskiego (1701–1780), kasztelana nowogródzkiego w latach 1773–1780. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w XX wieku właścicielem Tuczy był praprawnuk Rafała, Józef Zygmunt Kazimierz Jeleński (1868–1922), a ostatnią właścicielką, przed 1939 rokiem była jego córka Jadwiga Mielżyńska z Jeleńskich (1916–2010). Pod koniec XIX wieku majątek liczył już tylko około 60 włók.
Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Tucza, wcześniej należąca do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie powiatu słuckiego (ujezdu) guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Tucza wróciła do Polski, należała do gminy Siniawka w powiecie nieświeskim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Do lat 90. XX wieku na cmentarzu znajdującym się na południowym skraju wsi stała drewniana cerkiew pw. św. Jana Chrzciciela, ufundowana przez Jeleńskich, sprzed 1836 roku. Była zabytkiem, ale została ogołocona z dawnego wystroju.