W swojej piosence, zatytułowanej „Via del Campo”, opowiedział on historię pewnej prostytutki pracującej na tej właśnie ulicy. W wielu swoich utworach przedstawiał obraz ludzkiego bogactwa starego przedmieścia, zaludnionego przez marginalizowanych i zbuntowanych ludzi, prostytutki i Cyganów i wykolejeńców. Artystycznie aktywny przez prawie 40 lat, autor 30 albumów studyjnych, Fabrizio De André przyczynił się do utrzymania przy życiu zapomnianych i zaniedbanych języków regionalnych Włoch, jak genueński i sardyński. Jako muzyk eksperymentował z wieloma różnymi gatunkami, jako pisarz zyskał uznanie przede wszystkim jako poeta. Ponieważ niemal w tym samym czasie rozpoczęli swoją działalność w Genui również Umberto Bindi, Bruno Lauzi, Gino Paoli i Luigi Tenco, dlatego z czasem zaczęto ich nazywać „scuola genovese dei cantautori” (genueńska szkoła śpiewających autorów). Większość z nich, jako nastolatki, miała zwyczaj przychodzić do sklepu muzycznego przy Via del Campo. Sklep ten zyskał na znaczeniu, gdy jego nowym właścicielem został Gianni Tassio, wielki fan Fabrizia De André i zapalony kolekcjoner, zbierający różnego rodzaju akcesoria, jak: płyty gramofonowe, zdjęcia, artykuły, listy czy bilety na koncerty. Po śmierci Fabrizia De André w 1999 roku jego sklep stał się centrum spontanicznych pielgrzymek tysięcy fanów.