Proza środka – pojęcie ukształtowane u schyłku XX w. dla określenia polskiej twórczości prozatorskiej cechującej się wyróżnikami przypisywanymi literaturze popularnej (jak np. inercyjny stosunek do wybranej konwencji, eksponowanie warsztatowej biegłości, troska o porozumienie z odbiorcą) która jednocześnie odwołuje się do konwencji kojarzących się z literaturą wysoką (do utrwalonego w szerokiej świadomości społecznej wyobrażenia o pisarstwie „ambitnym”: jego poetyki, problematyki oraz roli literatury i twórcy). Pś jest skierowana do czytelnika klasy średniej, niezbyt wyrobionego literacko, lecz z pewną świadomością i ambicjami, który ma potrzebę czerpania przyjemności lekturowej opartej na poczuciu, że obcuje z literaturą wysoką, a jednocześnie potwierdza się jako czytelnik. Z jednej strony literatura ta dostarcza pewnego rodzaju wartości poznawczych i artystycznych, z drugiej jest komunikatywna, czyli zrozumiała dla szerszego kręgu odbiorców. Jej odbiorca uważa, że literatura popularna to tandeta, ale proza ambitna to nudziarstwo – literatura ma bawić i pobudzać do refleksji bez nadmiernego wysiłku intelektualnego.