Narcyz i Złotousty – powieść Hermanna Hessego z 1930 roku (kolejna po Wilku stepowym), napisana pod wpływem śmierci przyjaciela Hugona Balla.
Treść Akcja toczy się w średniowieczu. Fabuła opowiada o przyjaźni mnicha-ascety Narcyza z ubogim rzeźbiarzem, włóczęgą Złotoustym.
Treść książki stanowi pretekst do ukazania odwiecznego konfliktu aspiracji duchowych i świata zmysłów, rozumu i uczucia, oraz ciągłego poszukiwania recepty na szczęścieKsiążka: Narcyz i Złotousty. biblionetka.pl.
Zdaniem Narcyza, klasztor to idealne miejsce pracy dla człowieka intelektu. Osiąga się tu równowagę między mądrością i pokorą, erudycją i prostotą, egzystencją pustelniczą i towarzyską. Życie monastyczne pozwala zapomnieć o istnieniu wspólnoty międzyludzkiej. Klasztor stanowi sanktuarium myśli, ale jest również instrumentem, którym posługuje się ludzki duch.
Odmienną drogę wybiera Złotousty (przeciwieństwo, alter ego Narcyza). Złotousty po latach wędrówki wraca do klasztoru, z którego niegdyś uciekł, by wszystko, czego doświadczył w podróży (przelotne miłostki, przeżycie masowej śmierci wskutek dżumy, pogrom ŻydówPowieść mogła się ukazywać w Niemczech aż do roku 1941.