Kładła nacisk na potrzebę równego podziału dóbr, potrzebę samoograniczenia ludzkich potrzeb oraz rolę techniki w walce z ubóstwem i ochronie środowiska naturalnego. W okresie międzywojenny działał w obozie narodowej demokracji, a w latach 1930–1931 pełnił funkcję szefa Obozu Wielkiej Polski na Politechnice Warszawskiej. Był aktywnym działaczem katolickim. W latach 1935–1939 był członkiem Zarządu Akcji Katolickiej. W latach 1956–1957 był członkiem Rady Duszpasterskiej w Katowicach. Uczestniczył w I Synodzie Katowickim, a potem w Synodzie Metropolitarnym w Krakowie. W 1980 roku należał do współzałożycieli Klubu Inteligencji Katolickiej w Katowicach. W okresie PRL jego działalność katolicka spotkała się z nieprzychylną reakcją władz państwowych, stale ograniczano mu możliwości pracy naukowej oraz wbrew władzom uczelni, mimo ogromnego dorobku naukowego, odmówiono przyznania tytułu profesora zwyczajnego (1974).
Życie prywatne W 1934 roku ożenił się ze Stefanią Marią z Meissnerów (1911–2001), mieli trójkę dzieci: Andrzeja (ur. 1935), Magdalenę Dietrych-Szarlińską (ur. 1938) i Marię Bończa-Tomaszewską (ur. 1947).