Innym więźniem był Eustache Dauger, z którym nawet rozmowa była karana śmiercią (zobacz Człowiek w żelaznej masce), a który był kiedyś służącym nadintendenta Fouqueta.
W swoim raporcie do przełożonych w Paryżu zarządca więzienia Bénigne Dauvergne de Saint-Mars, pisał o dziwnym zachowaniu Lazuna: książę miał zapuścić brodę, zaniedbać higienę osobistą i przestawać zmieniać ubranie. Świadczy to o niewątpliwej depresji Lazuna, który obwiniał się o to, że nie poślubił La Grande Mademosielle od razu. Miał on również podejmować próby ucieczki z więzienia poprzez przebranie się za księdza, ucieczkę przez komin, a nawet przez okno, ale za każdym razem ktoś wszczynał alarm.
W tym czasie La Grande Mademoiselle podejmowała działania w celu uwolnienia Lauzuna z więzienia. Król ostatecznie zgodził się na to w zamian za przekazanie na rzecz jego nieślubnego syna z markizą Montespan, Ludwika Augusta, księcia Maine, ogromnej części dziedzictwa kuzynki (w tym księstw Dombes i Aumale, hrabstwa Eu – tych właśnie rozległych dóbr, które po małżeństwie miały się stać własnością Lauzuna. Wkrótce księcia uwolniono, ale ten nawet po dziesięciu latach więzienia odmówił podpisania dokumentów, więc przewieziono go do położonej w Burbonii miejscowości Chalon-sur-Saône.