W 1981 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1993 tytuł profesora zwyczajnego.

Zawodowo związany z Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego i Szpitalem Bielańskim, początkowo jako lekarz stypendysta (1957), następnie jako asystent (1960), adiunkt (1964), docent (1971) i profesor (1981). Od 1980 do 2005 kierował Kliniką Endokrynologii w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego. W latach 1964–1965 odbywał szkolenie w Wielkiej Brytanii, a w latach 1971–1973 w ramach stypendium John E. Fogarty International Center, pracował w Narodowych Instytutach Zdrowia w Bethesda w Stanach Zjednoczonych. Ponadto odbywał staże naukowe w Czechosłowackiej Akademii Nauk w Pradze i klinikach uniwersyteckich m.in. w Monachium i Sztokholmie.

W latach 1989–1993 był członkiem Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej. Był założycielem i redaktorem naczelnym Biuletynu Naczelnej Rady Lekarskiej. Pełnił również funkcję redaktora naczelnego czasopisma Endokrynologia Polska. Członek wielu polskich towarzystw naukowych w tym m.in. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.