W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Biura Ogólno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. Z dniem 1 sierpnia 1933 został przeniesiony do 23 pułku artylerii lekkiej w Będzinie. 4 lutego 1934 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 7 czerwca 1934 został wyznaczony na stanowisko II dywizjonu 23 pal detaszowanego w Żorach.
W marcu 1939 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu KOP „Małyńsk”. W końcu sierpnia 1939 objął dowództwo tego oddziału i na jego czele walczył kampanii wrześniowej. W czasie powstania warszawskiego 1944 walczył Obwodzie I Śródmieście AK. Po kapitulacji powstania przebywał w niemieckiej niewoli. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na emigracji. Zmarł 15 sierpnia 1969 w Anglii.
Był żonaty z Ludwiką z Szymanków (ur. ok. 1912), z którą miał syna Włodzimierza (ur. ok. 1936). Oboje zginęli w czasie powstania warszawskiego.