Przy odrobinie szczęścia można było uzyskać szybkość transmisji danych 300 bodów (~bitów/sekundę), ale na ogół było to 150 bodów. Taka szybkość była wystarczająca dla terminali takich, jak IBM 2741, działających z szybkością 134.5 bodów, lub dalekopisów o szybkości 110 bodów.
W praktyce górna granica szybkości dla modemów akustycznych wynosiła 1200 bodów, po raz pierwszy osiągnięta w 1973 roku przez firmę Vadic oraz w 1977 przez AT&T. Rozprzestrzenił się w 1985 roku, wraz z powstaniem urządzenia Hayes Smartmodem 1200А. Takie urządzenia przyczyniły się do stworzenia telefonicznych systemów BBS – prekursora obecnych internetowych czatów, forów i poczty elektronicznej.
Metoda działania Zwykle, standardowa słuchawka telefoniczna była umieszczana w podstawie, zaprojektowanej tak, aby przylegać ściśle (za pomocą gumowych uszczelek) do mikrofonu i głośnika słuchawki. Modem generował dźwięk przez głośnik w komorze przylegającej do mikrofonu telefonu, a dźwięk z głośnika telefonu był zbierany przez mikrofon w drugiej komorze. W ten sposób sygnały mogły być przesyłane w obu kierunkach.