Mieczysław Zylber (ur. 30 lipca 1896, zm. 31 grudnia 1967) – pułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 30 lipca 1896. Absolwent Szkoły Handlowej w Tomaszowie Mazowieckim z 1913. Podczas nauki działał w skautingu. Podjął studia na Politechnice Warszawskiej. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku artylerii w składzie I Brygady. Po kryzysie przysięgowym był internowany w obozie w Szczypiornie.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca plutonu w 2 pułku artylerii polowej. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach. Następnie zweryfikowany w stopniu porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i lokatą 1 w 1924. W tym roku był oficerem 15 pułku artylerii polowej w Bydgoszczy. Ukończył kurs dowódców baterii w Toruniu i kurs oficerów sztabowych w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W 1928 był oficerem samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej nr 3 w strukturze 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie. W 1932 był oficerem 1 pułku artylerii przeciwlotniczej w Warszawie.