Pod koniec XVIII wieku, gdy w Galicji, w ramach nowego porządku, lokalizowano cmentarze na obrzeżach miast, zwyczaj wystawiania rodzinnych kaplic grobowych przyjął się jako nieodłączny element małej architektury nowoczesnych nekropoli. W myśl antycznego pojmowania śmierci grobowiec uważany był za pomnik stojący na granicy dwóch światów, między skończonością a bezkresem, między materią a duchem, naturą i kulturąStanisław Nicieja. Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986, 1989, str 219. Funkcjonowało bowiem przeświadczenie, że śmierć nie jest zaprzeczeniem życia ale jedynie jego momentem. Kaplica cmentarna była w tym ujęciu domem wspomnień, do którego udawali się żyjący krewni i znajomi, by w spokoju oddać się dewocji i komemoracji nad tymi, którzy odeszli. Na największym cmentarzu galicyjskim – cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie znajdują się 23 kaplice – dwudziesta czwarta została zniszczona sowieckim pociskiem artyleryjskim w lipcu 1944Stanisław Nicieja. Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986, 1989.