Od 20 grudnia 1915 do 29 kwietnia 1916, w trakcie I wojny światowej, ponownie był ministrem finansów. Po upadku Czarnogóry udał się na emigrację do Paryża. 12 maja 1916 został premierem na uchodźstwie. W tym samym czasie był szefem czarnogórskiej dyplomacji. Na prośbę serbskiego polityka Nikoli Pašicia w 1917 roku bezskutecznie lobbował za zjednoczeniem Czarnogóry i Serbii u króla Czarnogóry Mikołaja I Petrowicia-Niegosza, w związku z czym podał się do dymisji. Następnie był deputowanym do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego i głosował za zjednoczeniem z Królestwem Serbii. Był również jednym z delegatów Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców na konferencję pokojową w Paryżu w 1919 roku. Po wojnie pełnił funkcję szefa Banku Narodowego w Belgradzie.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci uczelni we Włoszech Kategoria:Premierzy Czarnogóry Kategoria:Czarnogórscy ministrowie finansów Kategoria:Czarnogórscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1947