Średnica cylindra wynosiła 80 mm, a skok tłoka – 53 mm. Za zapłon odpowiedzialne były świece SKF. Zastosowano jedną turbosprężarkę z nieograniczonym ciśnieniem doładowania, de facto wskutek ograniczenia przepływu paliwa wynoszącym około 3,5 bara. Ogółem jednostka Ferrari osiągała około 760 KM mocy (600 KM – silnik spalinowy, 160 KM – ERS), a jej maksymalna prędkość obrotowa wynosiła 15 000 rpm.
Poza silnikiem spalinowym zastosowano także ERS, tj. systemy odzyskiwania energii kinetycznej i cieplnej, zintegrowane za pomocą elektrycznego urządzenia o nazwie Motor Generator Unit. To urządzenie miało za zadanie pobranie wydzielanego przez turbosprężarkę ciepła, które następnie było zamieniane na ładunek elektryczny i przechowywane w akumulatorze litowo-jonowym, a następnie zużywane, dając 160 KM mocy.
Na układ wydechowy składała się jedna rura wydechowa, biegnąca przez środek samochodu z turbosprężarki. Po obu stronach rury wydechowej znajdują się przepustnice spalin. Te przepustnice i rurę wydechową otacza poprawiające docisk małe skrzydełko (tzw. monkey seat) ze złotą barierą termiczną, mającą na celu ochronę tego elementu przez gorącem spalin.
Za chłodzenie odpowiadały urządzenia firm Secan i Marston.