Monokok o strukturze plastra miodu został wyprodukowany z włókna węglowego i kompozytów, karoseria natomiast – z włókna węglowego. Przedni spojler był inspirowany rozwiązaniami Ferrari zastosowanymi w SF15-T i SF16-H, takimi jak sekcje zewnętrzne czy skrzydełka kaskadowe. Podpórki spojlera były szeroko rozstawione, aby zapewnić optymalny przepływ powietrza pod przegrodą. Amerykański zespół zdecydował się na zastosowanie krótkiego nosa (podobnie jak Ferrari), ale z końcówką mniejszą aniżeli w Ferrari SF16-H. Ponad nosem znajdował się garb ze schowanymi wewnątrz elementami zawieszenia. Dallara postanowiła zastosować dwie podpórki airboksu – rozwiązanie użyte przez włoskiego producenta również w HRT F110, bardziej konwencjonalne aniżeli jedna podpórka Ferrari. Sam airbox został podzielony wszerz na dwie części, podobnie jak w McLarenie MP4-31;