Wałdajski Park Narodowy (ros. Валдайский национальный парк) – park narodowy na północy Rosji, w rejonach wałdajskim, okułowskim i diemianskim w obwodzie nowogrodzkim. Został ustanowiony 17 maja 1990 roku, a od 2004 jest jednym z rezerwatów biosfery UNESCO. Wałdajski Park Narodowy, wraz z miastem Wałdaj, jeziorem Wałdaj i północną częścią jeziora Seliger jest jednym z najbardziej popularnych miejsc turystycznych w Centralnej Rosji z dobrze rozwiniętą infrastrukturą turystyczną.
Historia W średniowieczu powierzchnia parku należała do Republiki Nowogrodzkiej. W jednej z kronik z tego okresu zwymieniono tzw. Krzyż Ignacha – bliżej niesprecyzowane miejsce na pograniczu parku, w kierunku którego z nieznanego powodu wycofali się Mongołowie, atakujący od 1236 roku na Republikę Nowogrodzką. Pierwsza wzmianki o mieście Wałdaj pojawiły się w 1495 roku. Rozrost miasta nastąpił za sprawą budowy drogi łączącej Nowogród Wielki z Centralną Rosją oraz budową monastyru męskiego w 1653 roku, który stał się głównym ośrodkiem kulturalnym. Na początku XX wieku korzystano ze wszystkich dostępnych użytków rolnych, co skutkowało tym, że obszar zaczął być później przekształcany w teren rekreacyjny.