Powstała w ten sposób przepaść w formie rozchylonej kieszeni szerokiej na 32 m i 12 m wysokiej, której dno z czasem uszczelniło się na tyle, by ograniczyć do minimum wymianę powietrza z dawnym systemem jaskiniowym, wymytym przez Čierny potok. Na skutek tego na dnie jaskini gromadzi się zimą śnieg, zsuwający się z jej partii wejściowych, pełniący następnie rolę „akumulatora chłodu”. Zimne masy powietrza, które zaległy w przepaści zimą, utrzymują się w niej zwykle przez cały rok, pozwalając na powstawanie i utrzymanie się w jaskini różnorodnych utworów lodowych. Wyjątkowość jaskini podnosi to, że średnia roczna temperatura powietrza w jej otoczeniu wynosi 6,8 °C, a liczba dni mroźnych jest tu niewielka w porównaniu do liczby dni ciepłych lub bardzo ciepłych.
Według danych z lat 60. i 70. XX w. powierzchnia lodu podłogowego w minimalnym zasięgu wynosiła ok. 710 m², co przy średniej grubości lodu ok. 30 cm dawało 213 m³ lodu. Przy zasięgu maksymalnym powierzchnia lodu wynosiła 970 m², co dla średniej wówczas grubości lodu daje ok. 340 m³ lodu.