Fryderyk Ulryk pozwolił obsadzić Wolfenbüttel załogą duńską; wkrótce potem, gdy prosił wuja o wycofanie wojsk duńskich, ten odmówił obawiając się, że książę brunszwicki ugodzi się z cesarzem. Tak się stało, w efekcie czego wojska duńskie pustoszyły okolice Wolfenbüttel, a na zamku w Brunszwiku, gdzie przeniósł się Fryderyk Ulryk, stacjonowały wojska cesarskie. Wojna niszczyła kraj, a sam Fryderyk Ulryk był w praktyce więźniem cesarskim w swoim zamku. Cesarz Ferdynand odbierał mu dobra i rozdawał je lub sprzedawał swoim stronnikom.
W 1629 r. zawarty został pokój między cesarzem a królem duńskim. Cesarz rozkazał wówczas Fryderykowi Ulrykowi zapłacić 400 000 talarów Tilly'emu, a gdy książę nie był w stanie tego uczynić, oddał Tilly'emu dochody z księstwa Calenbergu. Część dóbr Fryderyka przypadła też innemu cesarskiemu dowódcy, Pappenheimowi. Na dodatek nakazano księciu oddać znajdujące się od ponad 100 lat w rękach jego rodu dobra biskupstwa Hildesheim. Fryderyk Ulryk został w praktyce całkowicie pozbawiony kontroli nad swym księstwem, rabowanym przez rozpasaną soldateskę.